zondag 28 februari 2016

24 uur doorbrengen op school

Gisterenavond dook ik al rond kwart voor 8 mijn bed in. Niets voor mij, zo vroeg gaan slapen, maar dit keer had ik er een hele goeie reden voor: ik was namelijk al zo'n 37 uur wakker! Hoe dit dan weer kwam? Wel op 26 en 27 februari organiseerde onze school een 24-uur lesmarathon (waar ik al eens eerder over vertelde). Overdag hadden we gewoon onze normale lessen in onze gewone klas, maar 's avonds en 's nachts hadden we allemaal leuke activiteiten in een groep die we zelf hadden gekozen. Ik was ingeschreven samen met mijn geweldig leuke klas van vorig jaar en met hen heb ik echt een onvergetelijke nacht beleefd! Aangezien ik dit maar al te graag met jullie deel, maar ook omdat ik het op deze manier zelf voor altijd wil bijhouden, deel ik vandaag het verloop van mijn lesmarathon met jullie.


De dag begon al goed: door een of ander probleem had mijn trein eerst grote vertraging, om vervolgens gewoon afgeschaft te worden. Toen ook bleek dat de volgende trein hetzelfde lot te wachten stond, bood mijn broer aan mij naar school te brengen met de auto. Hierdoor kwam ik te laat aan op school en was ik al lichtjes gestresseerd. Gelukkig kreeg ik uitstel van mijn leerkracht fysica voor een toets die het eerste lesuur doorging, aangezien ik te laat aankwam.
De rest van de dag verliep gewoon zoals altijd: lange en vaak ook saaie lessen, met af en toe eens een domme grap ertussen die voor grote hilariteit zorgt. Toen de bel echter ging om 15:45 kon de pret écht beginnen. We kregen eventjes vrij (in verband met voedsel en sanitair ;)) en tegen half vijf verzamelden we in de sportzaal. Per groep kreeg iedereen een planning voor de rest van de avond en nacht.

De eerste activiteit op ons programma was sportjournalistiek. Deze viel echter wat tegen. De lesgever was een hele leuke en vriendelijke man, maar zijn les op zich was niet echt mijn ding en vond ik dus ook niet zo interessant. Wat ik wel geweldig vond was het gevoel dat ik kreeg om terug met mijn oude klas ons samen te vervelen in een klaslokaal. Na even rond mij heen te gekeken hebben voelde ik mij terug een echte leerling van 4GL (onze klas van vorig jaar) en bracht ik de rest van het uur met een big smile op mijn gezicht door.
Het volgende uur mochten we richting de sporthal vertrekken om badminton en pingpong te spelen. Met goeie dans muziek op de achtergrond en onze "geweldige" dansmoves tijdens het spelen maakten het één groot feest.
Vervolgens vertrokken we naar een andere sporthal, waarvoor we eerst een heel eind moesten stappen, om een beetje vrij te sporten. Aangezien we zo ver van de school zaten voor deze activiteit, waren we veel te laat weer terug op school voor de volgende activiteit: avondeten! Gelukkig kwamen we onze graadsdirecteur tegen in de resto, en regelde hij na een korte spontane babbel al snel een plaatsje voor ons in de zaal. Fantastische man! ;)
Tijdens het eten mocht iedereen ook een voor een tegen de muur gaan staan. Nee, niet op straf! Iedereen werd gemeten en op die hoogte werd ieders voornaam en geboortedatum geschreven op de muur. Dit zorgde voor een heel mooi resultaat, een soort kunstwerk.

Na het verorberen van een bord spaghetti, trokken we naar de volgende activiteit op onze rooster, die van Amnesty International. Ik vond het persoonlijk echt geweldig dat er ook aan dit soort onderwerpen aandacht werd besteed! Eerst hadden we het over wat Amnesty International is en doet en vervolgens ook over mensenrechten in het algemeen. Daarna was het tijd voor actie: Fred en Yves zijn twee mensen die om een ongelooflijk stomme reden (die je eigenlijk niet eens een echte reden kunt noemen) vastzitten in de gevangenis in Congo. Het was de bedoeling dat wij allemaal 'Free Yves' en 'Free Fred' op onze handen schreven en hier vervolgens foto's van lieten trekken voor op de sociale media van Amnesty International, zodat duidelijk werd gemaakt aan de wereld dat wij niet akkoord waren. Toen ik echter om te lachen aan vriend J. vroeg of hij het niet op zijn gezicht wou schrijven in plaats van op zijn handen, stemde hij hier direct mee in en deed het ook effectief. Natuurlijk kon ik niet anders dan hem volgen, waardoor ik dus de rest van de lesmarathon heb rondgelopen met 'Free' op mijn ene wang en 'Fred' op de andere. Dit zorgde er ook voor dat ik heel vaak dezelfde vraag heb moeten beantwoorden "Hé, wat is dat op u gezicht?"


Daarna was het eindelijk tijd voor wat creativiteit. Eerst hadden we een uurtje schilderen, waarbij we schilderijen mochten maken (vooral inkleuren eigenlijk) op de muren van de gang van één van de schoolgebouwen. Hierboven kunnen jullie het kunstwerk bewonderen waar ik aan meegewerkt heb (het was toen wel nog niet volledig af). Natuurlijk bleef het niet alleen bij het schilderen van de muur. Zelf ben ik er nog goed vanaf gekomen, maar bij sommige leerlingen bestond hun gezicht na dit uurtje uit een zeer rijk kleurenpalet.
De volgende creatieve les was eentje waar ik lang naar uitgekeken heb. Niet zozeer omdat het onderwerp mij zo hard aansprak, maar eerder omdat ik een aantal mensen uit mijn groep héél graag eens hiermee bezig wou zien. We moesten namelijk breien! Dit leverde uiteraard hele grappige foto's op en bleek uiteindelijk ook nog eens een geweldig leuk uur te zijn: twee sympathieke leerkrachten die de activiteit begeleidden en wij allemaal in groepjes zitten breien en meezingen op de muziek die we opgelegd hadden. Heerlijk!

Natuurlijk is het voor iemand zoals mij moeilijk om 24 uren door te brengen zonder lompigheden (en zeker als daar dan nog eens een gebrek aan slaap bijkomt). Toen we dus op weg waren naar het zwembad, waar de volgdende activiteit plaatsvond, ben ik in volle snelheid tegen een soort van stenen paaltje op de weg aangelopen. Dit resulteerde in een grote blauwe en nogal gevoelige plek op mijn knie.
Aan het zwemmen zelf nam ik, samen met een paar anderen, niet deel, maar ons vervelen hebben we zeker niet gedaan: een spelletje Uno en zenuwen, terwijl vriendinnetje F. mijn haar prachtig vlechtte, hielden ons wakker. Naast ons amusseerden ook de leerkrachten zich met een Duveltje in de hand. Was heel grappig om eens te zien!

En daarna terug op weg naar school -dit keer wel oplettend voor de paaltjes.- Het volgende uur hadden we namelijk 'nachtmoment'. Hier moesten we eigenlijk met de hele derde graad kijken naar een filmpje die de leerlingen van de school in Kigali (waar de opbrengst van dit hele gebeuren naartoe gaat) hadden gemaakt. De plannen werden echter aangepast, aangezien alles in het Frans was en de leerkrachten bij de tweede graad eerder al gemerkt hadden dat de leerlingen niet veel begrepen van wat gezegd werd. Het uur werd dan maar ingevuld met zingen van liedjes die iedereen kende en gekke dansjes doen, wat ons goed wakker hield.

Na dit actieve uurtje trokken we naar de 'dromenquiz'. De naam spreekt voor zich: we deden met onze groep een quiz, waarbij alle vragen iets te maken hadden met dromen. Het leuke hieraan was dat deze activiteit begeleid werd door onze leerkracht Grieks van vorig jaar! Daarnaast was het ook een leuke activiteit op zich: de compitiedrang was uiteraard erg hoog. Ik eindigde met mijn groepje van drie uiteindelijk op de tweede plaats (er waren acht groepjes) wat best goed was, maar toch ietwat teleurstelde nadat we een hele tijd op plaats 1 gestaan hadden.

Omstreeks 4 uur begonnen  onze maagjes weer te grommen en waren we zeer tevreden met het volgende woord op onze rooster: nachtsnack! Hierbij kregen we allemaal een hotdog en ook even de tijd om wat bij te praten met mensen uit andere groepen en een keertje naar het toilet te gaan.

De prachtige vlecht die F. maakte in mijn haar! 
Ingeduffeld in dikke kleren stonden we om 5 uur klaar voor onze laatste echte activiteit, die twee uur zou duren: een dauwtrip. Het duurde echter een hele tijd vooraleer de leerkrachten die ons moesten begeleiden kwamen opdagen. Uiteindelijk kwamen ze ons halen om binnen in de leraarskamer wat op te warmen, aangezien ze nog steeds niet klaar waren en het voor ons toch best koud was. Normaal gezien is de leraarskamer verboden terrein voor de studenten, dus was het wel eens leuk om de ruimte van de andere kant van de ramen mee te maken. Toen een van de leerkrachten die de activiteit begeleidde voorstelde dat we zouden vertrekken, zei ik: "Het is hier toch ook gezellig, mevrouw?" Waarop een andere leerkracht die net voorbij liep begon te lachen en zei: "Gezellig? Als ik aan de leraarskamer denk, is dat toch niet het eerste woord dat in mij opkomt hoor!" Nog een reden waarom ik de lesmarathon zo leuk vond: op dit soort activiteiten is de sfeer helemaal anders en ga je op een heel andere manier om met de leerkrachten. Alles is een beetje minder formeel en ietwat familairder. Zo leer je die mensen ook eens op een andere manier kennen.

Tijdens de wandeling staken we eerst allemaal kaarsjes aan, die we in de hand hielden en de paadjes zouden moeten verlichten. Dit was niet echt het geval, maar gaf wel een mooi effect. Toen ik zei dat we net een sekte leken, antwoordde de leerkracht met een lachje: ''Ja! Leuk he!" hihi!
Aangezien we echt niet veel zagen en de een na de andere modderpoel moesten trotseren, begonnen mensen hun gsm's uit te halen om als zaklamp te gebruiken. Eens we echter aan de Donk (een grote vijver) aangekomen waren, waren de paden iets beter verzorgd en vroegen de leerkrachten ons om onze telefoons op te bergen. De bedoeling van deze activiteit was namelijk dat we even zouden genieten van de natuur. We liepen in groep verder en er werd ons  gevraagd om ook te zwijgen, wat natuurlijk niet gebeurde. Daarom werd er maar voor een andere aanpak gekozen: we stopten op een bepaald punt en van hier vertrok iedereen één voor één, met een aantal meter plaats tussen degene voor jou en jijzelf. Zo liep je dus alleen, waardoor je echt kon genieten van de maan, de sterren, de vogels, het geluid van de Donkvijver, het uitzicht enzovoort. Hier heb ik ongelooflijk van kunnen genieten. Moest onze wereld niet zo'n gevaarlijke plaats zijn voor meisjes, zou ik vaker 's nachts of vroeg in de ochtend een wandeling willen maken in het bos of een ander natuurdomein.
Om af te sluiten deden we ook nog even iets per twee: de een moest zijn ogen dicht doen en zich over het pad laten leiden door de ander, die je aan de arm hield. Door het afsluiten van een van je zintuigen, gaan je andere zintuigen beter werken, waardoor ik onder andere de vogels veel beter kon horen. Ik vond het echter wel een beetje vreemd en eng. Je moet het maar eens proberen: een heel eind lopen over kronkelende weggetjes, inclusief heuveltjes, met je ogen dicht.

Vermoeid en toch lichtjes verkleumd (want wat was het koud zeg!) vertrokken we terug naar school voor het slotmoment. Hierbij keken we allemaal tesamen naar een filmpje met foto's en fragmenten van de lesmarathon en werd ons ook verteld hoeveel geld er al ingezameld was: meer dan 7000 euro! Best goed hé ;). De teller gaat trouwens in de loop van de week nog wat oplopen, aangezien nog niet alle leerlingen hun sponsorgeld binnen gebracht hebben. Er namen over de 800 leerlingen deel en meer dan 100 leerkrachten en begeleiders leidden alles in goede banen.

Uiteindelijk trokken we voor de laatste keer naar de resto om te genieten van een heerlijk ontbijt. Er lag een heel assortiment van croissants, chocoladekoeken, puddings en dergelijke op ons te wachten. Aan tafel werd er nog wat nagepraat en uiteindelijk namen we dan maar afscheid van elkaar. De nacht was omgevlogen: het was alweer half negen en dus tijd om huiswaarts te gaan.

Voor de mensen die zich afvragen hoe ik er uit zie na 37 uur niet te slapen: een selfie om half 8 zaterdagavond
Ik heb een onwijs fijne nacht beleefd en ben dan ook heel blij dat mijn school het idee had om dit allemaal te organiseren (wat overigens een hele hoop werk was voor die mensen). Bedankt ook aan mijn 'ex'-klasje, om er zoiets moois en gezelligs van te maken!

Als je tot hier alles gelezen hebt, heel erg bedankt hihi! Ik weet dat het een vrij lange post geworden is, maar ik kon dit gewoon niet samenvatten in een tiental regels. :)

Veel liefs,
Hanne .x

6 opmerkingen:

  1. Ooit zelf gedaan op school. Heel erg tof. Nostalgie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ah, wat klinkt het allemaal zo leuk! Ik ben best wel jaloers, maar ik vind het fijn dat je zo'n leuke tijd hebt gehad! Ik vond je opmerking over de sekte trouwens geniaal. Hihi. X

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. WAt lief! en ja humor he ;) met jou erbij zou het nog een groter feest geweest zijn <3

      Verwijderen
  3. De lesmarathon is inderdaad iets om niet te vergeten! En na 37 uur wakker te zijn zag je er nog best oké uit hoor! Nu vind ik het wel wat jammer dat wij niet mee konden op de dauwtrip, want wij hadden in de plaats twee redelijk non-actieve lessen die je dus totaal niet nodig hebt de laatste twee uur, slaap verzekerd! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hehe bedankt! Nouja op zich was de dauwtrip niet echt een dauwtrip, aangezien de zon pas opkwam om half 8 en onze activiteit reeds eindigde om 7 uur... Maar toch inderdaad wel leuker dan 2 uurtjes slapen ;)

      Verwijderen