zondag 19 maart 2017

Vegetariër

Het lag al een aantal maanden vast dat ook ik dit jaar mee zou doen aan de actie Dagen Zonder Vlees, een initiatief waarbij Vlamingen gedurende de vastentijd proberen om minder of geen vlees te eten, dit om ons klimaat te sparen. Maar korte tijd voor het effectief van start ging, besloot ik om een veel grotere stap te zetten: ik werd vegetariër. Om welke redenen ik het geworden ben en waarom ik deze stap net nu gezet heb, wil ik vandaag maar al te graag vertellen.


Ik denk dat het nu zo'n 4 jaar geleden is dat het voor het eerst in mij opkwam om vegetariër te worden. Een van onze leerkrachten had in de les aardrijkskunde filmpjes getoond van hoe het er in een slachthuis aan toe gaat, omdat hij vond dat we er ons van bewust moesten zijn waar dat vlees op ons bord vandaan komt. Geheel terecht uiteraard dat hij dat gedaan heeft. Het bracht alleen iets meer bij mij teweeg dan misschien de bedoeling was: het was de eerste keer dat ik echt aandachtig naar dit soort beelden keek en ik was eerlijk gezegd toch wel gechoqueerd. Natuurlijk wist ik al lang waar die biefstuk en hamburgers op mijn bord vandaan kwamen, maar dat het er zó aan toe ging?
's Avonds verkondigde ik thuis dan ook met volle overtuiging dat ik vegetariër wou worden. Mam en pap waren echter niet zo'n fan van het idee, voornamelijk omdat ik nog maar 14 jaar oud was en de kans groot was dat dit weer een of andere fase in mijn puberteit zou zijn (want zo heb ik er wel meerdere gehad ;)). In het begin maakte hun reactie mij enorm boos en voelde ik me niet begrepen.
Na een tijdje kon ik er mij wel over zetten en ging ik dan maar gewoon weer verder met vlees eten.
Het idee van vegetariër worden verliet echter nooit helemaal mijn gedachten en werd steeds opnieuw aangewakkerd wanneer ik op tv of online beelden zag van slachthuizen en dergelijke. 
Ik bleef mij dan ook regelmatig verdiepen in redenen waarom mensen vegetariër worden, hoe je vlees het best vervangt, wetenschappelijke onderzoeken over het al dan niet gezond zijn van zo'n eetpatroon etc. 
Beetje bij beetje ging ik af en toe vlees weglaten uit maaltijden en vervangen door eieren, tofu, groentenburgers en andere vleesvervangers. 1 à 2 keer per week vonden mam en pap helemaal geen probleem. En zo leerde ik ook steeds meer vervangproducten kennen. 

Enkele weken geleden kwam op mijn Facebook tijdlijn een artikel voorbij dat Laura gedeeld had. Een artikel met als titel 'Hierdoor werd ik in één klap vegetariër (en jij misschien ook)'. Je kan je wel al voorstellen dat het meteen mijn aandacht trok en ik las dan ook het volledige artikel. (wat jij zeker ook moet doen wanneer je even tijd hebt!). Tegen de tijd dat ik bij het einde aanbeland was, stond het huilen me nader dan het lachen. Alles van de afgelopen jaren kwam weer boven en ik vond het genoeg geweest. In mijn ogen waren er geen redenen meer om nog verder vlees te eten. Voor het gemak? Omdat ik het lekker vond? Nou, nogal hypocriet om bij het zien van beelden van slachtingen te beginnen wenen en dan vervolgens het idee te verdringen, aan tafel te gaan en gezellig vlees te gaan eten. Redenen om vegetariër te worden waren er aan de andere kant in overvloed: eerst en vooral bespaar je heel wat dieren een miserabel leven en dood, daarnaast is het veel beter voor het milieu en de klimaatveranderingen en is het ook nog eens goed voor je gezondheid. Voor mij was het duidelijk, maar natuurlijk moest ik het eerst -opnieuw- aan mam en pap voorleggen. Gelukkig vonden zij dat ik ondertussen wel op een leeftijd gekomen ben om dit soort keuzes te maken. Voor hen was het oké, onder twee voorwaarden: 
  1. Ik moet regelmatig mijn bloed laten onderzoeken om zeker te zijn dat ik nog steeds alle stoffen die ik nodig heb voldoende binnen krijg.
  2. Wanneer we ergens op bezoek zijn en die mensen niet voorzien hebben dat ik vegetariër ben, moet ik daar niet moeilijk over doen.
Twee heel redelijke voorwaarden leken me dat. Die eerste wordt nog wel lastig: ik ben namelijk hélemaal geen fan van naalden en prikjes. Maar goed, daar zal ik dan maar door moeten.
De tweede voorwaarde kan ik ook wel begrijpen. En voor die enkele keren dat het dan misschien voor zal vallen, vind ik het ook niet zo erg. Een keer om de x-aantal weken of maanden vlees eten is toch al een hele vooruitgang op x-aantal keer per week vlees eten. ;)

En dat is hoe ik vegetariër geworden ben. Het is ondertussen toch wel al een maand geleden dat ik deze stap zette en ik ben nog steeds super tevreden met mijn keuze! 
Wie van jullie graag ook eens wil proeven van een vegetarische levensstijl en iets wil doen tegen de klimaatverandering, kan zich trouwens nog steeds heel simpel hier inschrijven en meedoen aan Dagen Zonder Vlees.

Zijn er onder jullie nog vegetariërs of mensen die meedoen aan DZV?

Liefs,
Hanne .x

2 opmerkingen:

  1. Ik zei op mijn 8ste dat ik geen vlees meer wilde eten. Gelukkig kreeg ik steun van mijn moeder. Ik ben gestopt met vlees. Sterker nog ik ben op een gegeven moment overgestapt naar vaganist. Totdat ik zwanger raakte van muj. Oudste. Ik moest ineens vlees hebben. Nu eet ik gemiddeld 1keer per week vlees. Maar eigenlijk lust ik vrijwel niks. Alleen gehakt en al het ongezonde van de snackbar. Succes met het vegetarisch leven. Als je vlees laat staan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat jammer dat je genoodzaakt was om terug vlees te gaan eten; maar uiteindelijk is je gezondheid nog altijd het belangrijkste hé :)

      Verwijderen